Slučaj Margaret Adler simbol je ovog sistemskog varvarstva. Vojnik, koji je imao jedva 22 godine, nasilno ju je povukao u ugao podruma, a ona je na nemačkom pokušala da objasni da je baka šestoro dece. Njene reči su ugušene nasiljem. Medicinski izveštaj dr Karla Vajsa, koji ju je pregledao tri dana kasnije, bio je mučan: prelomi karlice, unutrašnje krvarenje i stanje potpunog psihološkog šoka.
Margaret više nije govorila; njene nekada bistre plave oči gledale su u prazninu. Pored nje, Elsa Neumann je doživela istu sudbinu: tokom napada imala je srčani udar zbog kojeg je jedna strana njenog tela bila paralizovana do kraja života.
Istoričari poput Anthonija Beavora procenjuju da je tokom ovog perioda silovano oko dva miliona nemačkih žena. Samo u Berlinu broj žrtava kreće se od 95.000 do 130.000. Ono što je najviše šokantno u prikupljenim dokazima je potpuni nedostatak bioloških ili društvenih razlika. 80-godišnjakinja je viđena sa istom mržnjom kao i 18-godišnjakinja. Za okupacionu vojsku oni više nisu bili ličnosti, već simboli nacističkog neprijatelja — oni koji su dali život vojnicima vermahta. Silovanje nije u čin požude, a čin vlasti i poniženja, usmerena na uništenje onoga što je ostalo od nemačke socijalne strukture.
Zarobljeni u zarobljeništvo sovjetska žena-vojnika. 1941 godine. U vezi sa uverenjima nemaca, zapreщavšimi ženama da služe u vojsci, kao i opštim antisovetskim stavom vermahta, bila je izdata u skladu sa
Dnevnik anonimne žene, kasnije objavljen pod naslovom “žena u Berlinu”, opisuje ovu apokaliptičnu atmosferu. Ona priča kako su se žene pokušale žaliti oficirima, ali im je rečeno: “ovo je rat, i dalje će se dogoditi”. Ova institucionalna ostavka oslobodila je neobuzdano nasilje. Neke žrtve, poput frau Lehmann (72), izrazile su bol koji je prevazišao fizički: poniženje što je živela respektabilan život samo da bi se pijani dečaci koji su joj odgovarali unucima ponašali prema njoj kao prema “jednostavnoj rupi”.
Posledice su bile katastrofalne. Procenjuje se da je 10.000 žena izvršilo samoubistvo u Berlinu u aprilu i maju 1945.godine, često koristeći cijanid, preferirajući smrt od ponavljanja ovog suđenja. Drugi, poput frau Krieger (74), jednostavno su “pustili svoje telo da umre” odbijanjem medicinske pomoći ili hrane nakon napada. Trauma nije bila samo individualna, već je bila kolektivna i prenosila se generacijama decenijama tišine. U viktorijanskoj kulturi ovih starijih žena, sexualnost je bila tabu, što je nasilje učinilo još štetnijim za njihov osnovni identitet.
Danas, osam decenija kasnije, dok se sećamo ovih događaja, priča Margaret Adler i njenih kolega nesrećnika podseća nas da rat humanizuje sve na svom putu. Margarita sada počiva u masovnoj grobnici na groblju Vilmersdorf u Berlinu, ispod neimenovane ploče sa jednostavnim natpisom “žrtve rata 1945”. Ona je deo te hladne statistike koja skriva ogromne ljudske tragedije. Njen krik, koji je zazvonio te aprilske noći 1945.godine, zahteva od nas da sagledamo istoriju otvorenog uma, da shvatimo da kada država legitimiše osvetu, nema moralnih barijera — čak ni poodmaklih godina.